میراث فرهنگی اعم از ملموس و ناملموس سرمایه تمدن ها،فرهنگ ملتها و بیانگر دوران های فراز و فرود سرزمین ها هستند. وزنان در ماندگاری میراث بشری خصوصآ حفظ میراث ناملموس نقش چشمگیری داشته اند.حفظ آداب و ادب ها،سنن و سنتها،باورها و خرقه های تن پوشی که هزاران سال است بوسیله آنها هویت خود را حفظ نموده اند.هزاران سال است زنان به عنوان پرچمدار حفظ سنتها و امانت های بشری مورد توجه قرار گرفته اند خالقان کشاورزی و سازندگان سفال و نخستین پایه گذاران مدیریت خانواده ،بافندگان چیره دست و نامور تاریخ از جامعه بدوی تا کنون نشان از نقش پررنگ و با اهمیت آنها دارد.از همین روی ،مجامع بین المللی و سازمان های یونسکو و نهاد های تابعه به نقش زنان در ایجاد، حفظ، بازآفرینی، و انتقال بین نسلی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان سر منشأ هویت انسان تأکید ورزیده؛ - و همه اعضای "شبکه همکاری بین شهری در حوزه میراث فرهنگی ناملموس (ICCN)"، مقامات ملی، و دولت های شهری و محلی این شبکه را برای توجه جهانیان فراخوانده است.اتخاذ راهبردهای جامع، اجرای سیاستهای مناسب، و به اشتراک گذاری تجارب در برنامه ریزی های شهری و ملی به منظور ترغیب

بروجرد با معماری بی مانند خود تجلی گاه و جلوه بخش معماری ایران اسلامی است. وجود بناهایی نظیر مسجد جامعه آن و دهها بقعه شریف و قدیمی ترین خانه آن یعنی خانه حاتمی جلوه ای شکوه بخش به این دیار ارزانی داشته است.لذا می توان گفت خانههای تاریخی بروجرد هریک چون نگینی بر انگشتر آثار تاریخی این شهرستان، آثاری ماندگار از معماران خوش ذوق ایرانی را در حافظه تاریخی خود ثبت کرده است. شهرستان بروجرد با قدمتی چند هزارساله براساس مستندات تاریخی باقیمانده در گذشته مشتمل بر محدودهای 280 هکتاری بوده که توسط حصار، برج و بارویی خاص مستور شده که این محدوده در حال حاضر به بافت قدیمی بروجرد موسوم است.پیکره یاد شده شامل چهار محله اصلی است که پیرامون هسته اصلی شهر یعنی بازار بروجرد شکل گرفته و بنا به گواهی اسناد تاریخی موجود قدیمیترین بخش که میتوان در این مجموعه از آن یاد کرد و هم اکنون قابل مشاهده و زنده است .متاسفانه بی پناهی و بیخانمانی دیار خانههای تاریخی حکایت این روزهای شهر زیباییهای معماری ایرانی اسلامی است، جایی که شاهد ریزش برگهایی از تاریخ زیبای معماری این دیار است تا قابلیتهای منحصر به فرد

تاریخ حکایات فراوانی درسینه دارد حکایتی از خیانت ها و جنایت ها از حاکمان جود و جور،از خوشی ها و ناخوشی ها،از کسانی که حیاتشان برای مردم نوعی رنج بود و مرگشان غریو شادی با خود داشت.ناصرالدین شاه حاکم بی تدبیرقجر هم حیاتش برای مردم رنج آوربود و هم داستان مرگ و سنگ قبرش.وی در آستانه پنجاهمین سال تاج گذاری خود در سال 1275 ه u200d.ش به دست میرزارضای کرمانی از پیروان سیدجمال الدین اسدآبادی و به تحریک وی در حرم شاه عبدالعظیم در شهرری ترور شد و از آن پس تهرانیان قدیم به ناصرالدین شاه لقب شاه شهید را دادند. تا مدت ها کالبد ناصرالدین شاه در تکیه دولت نگهداری شد و سپس در سالروز مرگش با اجازه علما و به دستور امین الدوله (صدراعظم وقت) در آرامگاه دایمی خود در کنار مرقد حضرت عبدالعظیم به خاک سپرده شد اما این پایان ماجرا نبود.از آنجا که شاهزادگان و درباریان قاجاری نتوانسته بودند آرامگاهی اختصاصی برای شاه شهید! بنا کنند، به یکی از استادان برجسته سنگتراشی آن زمان به نام استاد حسین حجار (حجارباشی) در یزد دستوری مبنی بر ساخت سنگ قبری برای ناصرالدین شاه دادند.استاد حسین حجارباشی چهار سال زمان برای ساخت صرف کرد

بناهای تاریخی بخش اعظم آثار تاریخی و فرهنگی هر سرزمین و ملت هستند که حفظ و نگهداری آنها حراست از هویت یک جامعه محسوب می شود. آثار باستانی ضمن بیان سبک زندگی و توانمندی اقوام و گذشتگان ، به ما می آموزند که در ساخت آنها اصول و محاسبات عمرانی چگونه بدون استفاده از امکانات کنونی رعایت شده است.امروزه حفظ و حراست از این آثار امری بدیهی جهت حفظ فرهنگ و تمدن غنی گذشتگان است ضمن اینکه موجب جذب گردشگر نیز خواهد شد.میراث باستانی ارزشمند مانند آثارتاریخی ثبت شده درفهرست میراث جهانی هم فقط به یک کشور، و ملت تعلق ندارند این گنجینه ها متعلق به تاریخ بشریت هستند. متاسفانه برخی از کشورها توجه زیادی به این آثار تاریخی ندارند و هزینهی لازم را خرج آنها نمیکنند. گاهی هم فقط بیتوجهی حکام دلیل نابودی این آثار نیست و جنگ و طبیعت هم میتوانند بسیار مخرب باشد. با مرگ و نابودی همراه باشد.استمرار این تخریب ها می تواند بیانگر این باشد که بسیاری از کشورهای تاریخ مدار به زودی با میراث تاریخی خود وداع تلخی خواهند داشت. شهر قرون وسطایی آنی ترکیه، زمانی یکی از مدرنترین و فوقالعادهترین شهرهای دنیا و مرکز هنر و فن

درخشانترین دوره ی هنر ایران پس ازاسلام دوره صفویه است. سال ۹۰۷ قمری (۱۵۰۲م.) شاه اسماعیل، سلسله صفوی را تأسیس كرد. در این دوره مراكز و كانونهای صنعتی و هنری در ایران افزایش یافت، در ابتدای تأسیس این سلسله، تبریز پایتخت بود و به همین سبب این شهر مركزی شد برای فعالیتهای هنرمندانی مانند خطاطان، تذهیب كاران، نقاشان و صحافان و همچنین هنرمندانی كه در دیگر فنون و صنایع كار میكردند و هنرمندانی كه درصنایع منسوجات و بافت پارچه به كار می پرداختند. دراواخر قرن دهم قمری، در زمان شاه عباس پایتخت از قزوین به اصفهان انتقال یافت. با انتخاب پایتخت جدید، این شهر به عنوان یكی ازدرخشانترن شهرهای شرق گسترش پیدا كرد. بازارها، كاخها، مساجد، باغها، پلها در نقشه شهر گنجانیده شده بود. در این زمان همه بناهای مذهبی با تزیینات كاشیكاری آرایش شدند. بناهای مسجد شیخ لطفالله سر در قیصریه و مسجد امام (شاه) درمیدان نقش جهان با كاشیهای معرق مزین شدند. آجرهای مربع كاشی منقوش، معروف به آجرهای «هفت رنگ» در بناها به مقیاس گسترده مورد استفاده قرار گرفت. نقش و نگار كاشیها و رنگهای آنها زینت خاصی به بناهای این دوره بخشیده است. ن

چرا زن ایرانی روزی چند ساعت صرف آرایش خود می نماید در حالی که حاضر نیست روزی بیست دقیقه در آشپزخانه هنرآشپزی اش را به نمایش بگذارد؟امروزه زنان سرزمین ما بیش از یک سوم اوقات خود را صرف آرایش و پیرایش می نمایند و کمتر از نصف این میزان حاضر به حضوردر آشپزخانه نیستند تا از دستپخت آنها خانواده اندکی احساس لذت و خوشی نماید.آیا ایرانیان درعهد باستان هم اینقدر به زیبایی و آرایش خود اهمیت می دادند؟ نخستین تمدن های بشری از ادوات و وسایلی جهت زیباتر شدن استفاده می کرده اند. با نگاهی به تاریخ لوازم آرایش، می بینیم که انسان امروز تا چه حد به مردمی که ۱۰٫۰۰۰ سال قبل از میلاد زندگی می کردند، شبیه هستند.1 در گذشته بسیار دور، لوازم آرایش برای تشدید زیباییهای زنان به کار می رفت اما مردان نیز به طرق مختلف از این لوازم استفاده می کردند. اولین رژلبها حدود پنج هزارسال پیش در شهر قدیمی اور نزدیک بابل درست شده بود. در مصر همسایه اور کلئوپاترا ملكه مصر، از هزاران لوازم طبیعی زیبایی استفاده میکرده تا قدرت ارغوانی افسانهای خود را حفظ کند. عطرهای او به طور یقین چهره تاریخ را عوض کرد، زیرا “مارک آنتونی” شیفته